تو ای سحاب کرم قطره ای فشان بر خاک

بجای شهپر پروانه بال بلبل سوخت

به باغ ، بید معلق زتشنگی چون شمع

گرفت لرزه و ازپای تا به کاکل سوخت

که چهرلاله سیه گشت وزلف سنبل سوخت

ز حال خلق تغافل بس است ای وزرا

که خانمان ضعیفان ازین تغافل سوخت