هزار بار فزون مرگم از کمین جسته است

ز سبز برگ خط البته آفتی نرسد

به گلبنی که برو صدهزار گل رسته است

ز دولت سر عشق تو زنده ام ، ورنه

مباش تند و مغاضب که نعمت دو جهان

نتیجه رخ خندان و طبع آهسته است

ز روی درد نگه کن به شعر من ، کاین شعر