مباش تند و مغاضب که نعمت دو جهان

به گلبنی که برو صدهزار گل رسته است

ز دولت سر عشق تو زنده ام ، ورنه

هزار بار فزون مرگم از کمین جسته است

نتیجه رخ خندان و طبع آهسته است

ز روی درد نگه کن به شعر من ، کاین شعر

تراوش دل خونین و خاطر خسته است