تراوش دل خونین و خاطر خسته است

مباش تند و مغاضب که نعمت دو جهان

نتیجه رخ خندان و طبع آهسته است

ز روی درد نگه کن به شعر من ، کاین شعر

ارادت ار طلبی معنویتی بنمای

که از علایق صوری فقیر وارسته است

به سربلندی یاران نهاده گردن و باز