هرجا دلیست بسته زلف سیاه اوست

شیرین لبی که آفت جان ها نگاه اوست

کردم سراغ دل ز مقیمان درگهش

گفتند رو بجوی مگر فرش راه اوست

گویند یار خون دل خلق می خورد