راست تر زین ره که من بگرفته ام در پیش نیست

نعمت او بی تغیر، امن او بی انقلاب

راحت او بی تزاحم ، نوش او بی نیش نیست

تجربت کردم رهی سوی سرای عافیت

من نی ام مسعود و بواحمد ولی زندان من

کمتر از زندان نای و قلعه مندیش نیست

گر توپی انسان « بهار» اندوه نوع خویش دار