دررهت چشم من از هفته به هفتادکشید

رنگ محویست که در دفتر ارژنگ افتاد

سیب از آسیب جهان رست که همرنگ تو شد

گشت نارنج ز غم زردکه نارنگ افتاد

در پی ات کار من ازگام به فرسنگ افتاد

نرگس از چشم تو چون برد حسد، کور آمد

سرو با قد تو چون خاست بپا، لنگ افتاد