در پی ات کار من ازگام به فرسنگ افتاد

سیب از آسیب جهان رست که همرنگ تو شد

گشت نارنج ز غم زردکه نارنگ افتاد

دررهت چشم من از هفته به هفتادکشید

نرگس از چشم تو چون برد حسد، کور آمد

سرو با قد تو چون خاست بپا، لنگ افتاد

از دل گمشده خوبش فرو بستم چشم