این است پند من که ز خوب و بد جهان

کاین روزگار زن صفت حیز بگذرد

ما و تو نیستیم و به خاک مزار ما

بسیار این نسیم فرح بیز بگذرد

نه غره شو، نه رنجه که هر چیز بگذرد

صبح نشاط خندد و آید « بهار» عیش

وین شام شوم و عصر غم انگیز بگذرد