سر برآورد وتیزهوشی کرد

چه پراکنده گفت زلف ، که دوش

خم شد و با تو سر به گوشی کرد

راز دل با لبت نگفته ، خطت

عاقبت سست گردد اندر هجر

هرکه با عشق سخت کوشی کرد

خار، هر سرزنش که کرد، بهار