تا گدا رخت به درگاه توانگر نکشد

پدر دهر چو در مهد صفا بیند طفل

ناز او را کشد آن گونه که مادر نکشد

بشتابید سوی حق که نگردد منعم

کی کند سیر گلستان صفا، ابراهیم

تا ز تسلیم و رضا رخت در آذر نکشد

هر دلی را نبود تاب غم عشق « بهار»