کی کند سیر گلستان صفا، ابراهیم

ناز او را کشد آن گونه که مادر نکشد

بشتابید سوی حق که نگردد منعم

تا گدا رخت به درگاه توانگر نکشد

تا ز تسلیم و رضا رخت در آذر نکشد

هر دلی را نبود تاب غم عشق « بهار»

تا دلاور نبود بار دلاور نکشد