که دهانش به یکی غنچه خندان ماند

راستی روی نکویش به گلستان ماند

خط و خالش به گل و سبزه وریحان ماند

نه همینش دو رخ تازه بود، چون گل سرخ

دستگاهی که در آنجا نبود حوروشی

گر همه باغ بهشت است به زندان ماند

چکنم گر به غمت شهره نباشم درشهر