جان بنه بر کف طلب که طلب هست کیمیا

شب نرفتی دوان دوان به لب قلزم صفا

بازآمد و تا ویست بنده بنده ست خدا خدا

ماند در کیسه بدن چو زر و سیم ناروا

تا تن از جان جدا شدن مشو از جان جان جدا

گر چه نی را تهی کنند نگذارند بی نوا

رو پی شیر و شیر گیر که علیی و مرتضی