شب نرفتی دوان دوان به لب قلزم صفا

نی که هر شب روان تو ز تنت می شود جدا

به میان روان تو صفتی هست ناسزا

که گر آن ریگ نیستی نامدی باز چون صبا

بازآمد و تا ویست بنده بنده ست خدا خدا

ماند در کیسه بدن چو زر و سیم ناروا

جان بنه بر کف طلب که طلب هست کیمیا