که گر آن ریگ نیستی نامدی باز چون صبا

چو در خانه دید تنگ بکند مرد جامه ها

نی که هر شب روان تو ز تنت می شود جدا

به میان روان تو صفتی هست ناسزا

شب نرفتی دوان دوان به لب قلزم صفا

بازآمد و تا ویست بنده بنده ست خدا خدا

ماند در کیسه بدن چو زر و سیم ناروا