چو در خانه دید تنگ بکند مرد جامه ها

تو دو لب از دوی ببند بگشا دیده بقا

ز لب بسته گر سخن بگشاید گشا گشا

ان علینا بیانه تو میا در میان ما

نی که هر شب روان تو ز تنت می شود جدا

به میان روان تو صفتی هست ناسزا

که گر آن ریگ نیستی نامدی باز چون صبا