نی که هر شب روان تو ز تنت می شود جدا

ز لب بسته گر سخن بگشاید گشا گشا

ان علینا بیانه تو میا در میان ما

چو در خانه دید تنگ بکند مرد جامه ها

به میان روان تو صفتی هست ناسزا

که گر آن ریگ نیستی نامدی باز چون صبا

شب نرفتی دوان دوان به لب قلزم صفا