ای دل از کو تهی دست طلب شکوه مدار

خوش بود فتنه گر از دور قمر می آید

پا و سر می شکند راه خرابات ولی

مرد وارسته ازبن راه بسر می آید

صبرکن عاقبت آن نخل به بر می آید

هرکجا بگذرد آن سرو خرامنده بهار

خاک راهش به نظرکحل بصر می آید