ای دریغا که مرا نیست جز این دل دیگر

دلکی هست مرا وین همه دلبر در پیش

نتوان دادن یک دل ، به هزاران دلبر

به بتی دادم آن دل که مرا بود به دست

وان بت من سوی ری رخت فروبست و برفت

من چنین ماندم بی دل به خراسان اندر

نیست کس تا چو دل خوبش دلی خواهم ازو