روز از این حسرت تا شام نشینم غمگین

من چنین ماندم بی دل به خراسان اندر

نیست کس تا چو دل خوبش دلی خواهم ازو

دل فروشی را بازار ببستند مگر

شام ازین انده تا بام شمارم اختر

گر نیاساید از حسرت و اندوه ، رواست

هرکرا نیست چو من از دل و دلدار خبر