طاق ابروی تو محراب نماز است هنوز

گرچه شد عمر من از خط توکوتاه ولی

دست امید به زلف تو دراز است هنوز

مسجد حسن تو از خط شده ویران لیکن

روزی ای گل به چمن چشم گشودی از ناز

چشم نرگس به تماشای تو باز است هنوز

زین تحسرکه چرا سوخت پرپروانه