نکته ای شیرین فروگیر و دهانش را بکش

سیل اشگ از جویبار دیده اول کن روان

زان سپس آن قد چون سرو روانش را بکش

گرز موی خامه شنگرفی جهد بر صفحه ، زان

چون مرا بیند ز شرمش برچکد خوی از عذار

گرتوانی آن عذار خوی دستان را بکش

یا مکش آن ابروانش یا اگر خواهی کشید