کانجا که عشق خیمه زند نیست عقل و دین

گر دست داد پای به دامان کش و مکوش

گر دین و عقل نیست مرا زاهدا مخند

ور تاب وهوش نیست مرا ناصحا مجوش

وآنجاکه یار جلوه کند نیست تاب و هوش

ای مهربان طبیب چه پرسی ز حال من ؟ !

چون است حال رند قدح گیر جرعه نوش