دشنام تلخ و روی ترش دلنشین ترست

در کنج انزوا نبریم آبروی دل

الا که آرزوی دلی را برآوربم

ما را نبود و نیست دگر آرزوی دل

ما را ز خنده ای که نباشد ز روی دل

دیدی چگونه جام سراپای خنده شد

آن دم که شیشه قهقهه کرد از گلوی دل