ما را ز خنده ای که نباشد ز روی دل

الا که آرزوی دلی را برآوربم

ما را نبود و نیست دگر آرزوی دل

دشنام تلخ و روی ترش دلنشین ترست

دیدی چگونه جام سراپای خنده شد

آن دم که شیشه قهقهه کرد از گلوی دل

بر لوح دل رموز محبت نوشته اند