ما خوانده ایم و کرده ز بر پشت و روی دل

دیدی چگونه جام سراپای خنده شد

آن دم که شیشه قهقهه کرد از گلوی دل

بر لوح دل رموز محبت نوشته اند

واقف شود ز معنی دل هرکه چون « بهار»

بگذاشت جان و جاه و جوانی به روی دل