لعل گوهربیز او گاه سخن مرجان فروش

شور عشقش بیخ عمر و رشته عمران گسل

انبساط روح را با جوهر حرمان زدای

ارتباط وصل را با خنجر هجران گسل

مژه خونریز او وقت غضب شریان گسل

نیست دل ز ایران گسستن خوش ولی ترسم « بهار»

دل ز ایران بگسلد زین فتنه ایران گسل