مرا پرکنده سیل عشق ، بنیاد شکیبایی

ز زلفی شد سیه روزم ، ز خالی شد تبه حالم

بسی بگذشت سال و مه به من در عشق تا آخر

غم هجران نصیب آمد ز دوران مه و سالم

گواه صادق ار خواهی ببین در اشک سیالم

مرا تنها نه از امروز باید خورد خون دل

من از اول چنین بودستم و این است اقبالم