گواه صادق ار خواهی ببین در اشک سیالم

بسی بگذشت سال و مه به من در عشق تا آخر

غم هجران نصیب آمد ز دوران مه و سالم

مرا پرکنده سیل عشق ، بنیاد شکیبایی

مرا تنها نه از امروز باید خورد خون دل

من از اول چنین بودستم و این است اقبالم

گر از دست غم دلبر گذارم در بیابان سر