مرا ز عشق که بر اهرمن نصیب مباد

شگفت نیست گر آید نزار و پیر و کهن

ز رنج و درد چنان شد تنم که گر بینی

گمان بری که سرشته ز رنج و دردم تن

سیه تر آمده گیتی ز جان اهریمن

چو تفته آهن ، دل در برم از آن بگداخت

که یار را به بر اندر دلی است چون آهن