بلی بکاهد مردم ز عشق ورزبدن

چو تفته آهن ، دل در برم از آن بگداخت

که یار را به بر اندر دلی است چون آهن

تنم بکاست از آنگه که عشق ورزبدم

ازآن زمان که مرا عشق زد به دامان دست

همی فشانم خون از دو دیده بر دامن

دلم بیفسرد از جور یار و درد فراق