هوای یارم آمیخته است با رگ و پوست

تنم بفرسود از گردش دی و بهمن

سخن ز عشق به کس گرچه می نگویم لیک

شرار عشق پدید آیدم ز سوز سخن

چو رنگ و بوی نهفته به لاله و لادن

مرا رسید ز عشق آنچه ز آتش اندر عود

مرا مبین ، که همه اوست اینکه بینی من