تا شوی فارغ بهار از بازبرس ابلهان

بار تن بگذار و سیر انجم و افلاک کن

تا ز باغ خاطرت گل های شادی بشکفد

هرچه در دل تخم کین داری به زبر خاک کن

صوم رحمن کیر و چندی در سخن امساک کن