بلبل از شوق گل و پروانه از سودای شمع

در طواف شمع می گفت این سخن پروانه ای

سوختم زبن آشنایان ای خوشا بیگانه ای

هریکی سوزد به نوعی در غم جانانه ای

گر اسیرخط و خالی شد دلم ، عیبم مکن

مرغ جایی می رود کانجاست آب و دانه ای