به شهربند حقیقت رسی ز راه مجاز

ولی چوکوه بجا ماند عشق فرهادی

بیار باده و آبی فشان بر آتش دل

که بی خبر شوم از قید خاکی و بادی

بلی نتیجه شاگردیست ، استادی

همیشه خرم و شادیم از عنایت دوست

دوصد سپاس بدین خرمی و این شادی