آن سرخ میئی که گرش بربویی

باید می سرخ چون گل حمری

آری می سرخ درخور است از آنک

بر سبزه نشست بلبل و قمری

نشناسیش از بنفشه بری

آن می که سحابش اندرون بینی

رخشنده تر از ستاره شعری