بود پشت من از رنج چو خمیده هلالی

تو آن تافته نجمی که تو را نیست غروبی

تو آن روشن ماهی که تو را نیست زوالی

بود روی تو از حسن چو افروخته ماهی

ز بس مویه، ندانند مرا خلق ز مویی

ز بس ناله ، ندانند مرا خلق ز نالی

نگاری به نگاهی دل من برد که باشد