نگاهیش به ماهی و وصالیش به سالی

ز بس مویه، ندانند مرا خلق ز مویی

ز بس ناله ، ندانند مرا خلق ز نالی

نگاری به نگاهی دل من برد که باشد

بتی چون به سپهر اندر افروخته نجمی

نگاری چو به باغ اندر بالنده نهالی

خرامنده چنانست که در باغ تذروی