من پیر جهان دیده ، تو طفل دبستانی

آخر زغم عشقت ای طفل دبستانی

رفتم من از این عالم ، عالم به تو ارزانی

عشق من و تو ای ماه بیرون ز شگفتی نیست

نشگفت گر از مجنون در عشق شوم افزون

کز معرفت افزون است شهری ز بیابانی

تو اول و تو ثانی در خوبی و رعنایی