نشگفت گر از مجنون در عشق شوم افزون

رفتم من از این عالم ، عالم به تو ارزانی

عشق من و تو ای ماه بیرون ز شگفتی نیست

من پیر جهان دیده ، تو طفل دبستانی

کز معرفت افزون است شهری ز بیابانی

تو اول و تو ثانی در خوبی و رعنایی

ای ثانی بی اول وی اول بی ثانی