تو خود به نکورویی ، من خود به سخندانی

در بند سر زلفت یک جمع پریشانند

زان جمله یکی نبود چون من به پریشانی

تو شاه نکوروبان ، من شاه سخن گوبان

ما را به فسون سازی جانا چه دهی بازی

تو کودک قفقازی ، من رند خراسانی

تو ناز کنی از این ، کت دلبر خود خوانم