که دیده مملکتی را بدین پریشانی

نهاده کشور دل باز رو به ویرانی

دلا مکن گله از کس که خوار و زار شود

هر آن که شد چو تو سرگشته در هوسرانی

ز تار زلف سیاه تو روز مشتاقان