ور نه روزی بر جهد از قلب مسکین تیر آهی

ای کمان ابرو به عاشق کن ترحم گاه گاهی

آفتابا از عطوفت ، بخش بر جان ها فروغی

پادشاها از ترحم ، کن به درویشان نگاهی

گر گنه باشد که مردم برندارند از تو دیده