دگر ز کلبه ویران من چه می خواهی ؟

دلم ببردی و گویی که جان بیار ای دوست

به حیرتم که تو از جان من چه می خواهی ؟

دوباره آمدی ای سیل غم ، نمی دانم

جز آشیانه بلبل گلی به شاخ نماند

صبا دگر ز گلستان من چه می خواهی ؟

کمال یافت نهالت ز آب چشم « بهار»