تو و ناهید پدر سوخته چون عود و سلیم

وطن از فکر خراب تو چو فکر تو خراب

خبث ، پنهان به ضمیر تو چو آتش به حجر

فحش ، پیدا ز کلام تو چو باران ز سحاب

نر و ماده بهم افتاده چو در کوی کلاب

نامه تو ببرت چون ببر مرده کفن

خامه او به کفش چون به کف قحبه خضاب