میان برف یکی خاربن تو گفتی راست

نه صدر حشمت او را ز برگ حاشیت است

بسان تیغی کان را نه قبضه و نه نیام

بسان شعری کان را نه وزن و قافیت است

میانه دل پاک ، ازکژی یکی نیت است

هوای او به دل اندر غم آورد، گویی

ز طبع خسته یکی پر ملال مرثیت است