بجز این دو نشد از باغ گلی چیده که هست

ساق آن گل را زیر شکن زلف نهفت

گه یکی چید نگار من و بر سینه من

نصب کرد آن گل و بوسیدم دستش هنگفت

گل به گلبن خوش و بلبل به کل و مرد به جفت

دلم آزرده شد از دیدن آن خرمن گل

بیم آن بود که بر لب گذرد حرفی مفت