تا ازکفم آن گوهر یکدانه من رفت

آن شمع دل افروز من از خانه من رفت

پروای گلم نیست که پروانه من رفت

دارم صدف آسا کف خالی و لب خشک

چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادم

زبن شاخه پرگل که زگلخانه من رفت