دلم سوزد به حال اهل تحقیق

تکاپو کرد و آخر سوی یم شد

وجودش با وجود گل قرین کشت

مزاجش با مزاج دهر ضم شد

که فردی کامل از آن جمع کم شد

به مرگ او « بهار» اشگ غم افشاند

همان بر تربت پاکش رقم شد